«Και πώς σας φαίνεται το Προσήλιο για την ετικέτα;» ρώτησε ο Πέτρος μια Τρίτη βράδυ πίνοντας ποτά στην Αγίας Ζώνης στην Κυψέλη. Ας πούμε ότι δε συμφωνήσαμε όλοι. Υπήρξαν ενστάσεις/προτάσεις/διατάσεις. Ναι, Μάκη, για σένα λέω. Εγώ πάλι υποστηρικτική μέχρι το κόκαλο. Μήπως φταίει που ονειρεύομαι ότι η οικογένειά μου κατάγεται από την καλή πλευρά του Ερμιτάζ, την προσηλιακή και κάποτε θα χτυπήσει το τηλέφωνο για τα κτήματα που κληρονομώ; Ποιος ξέρει;
Όμως η αληθινή ιστορία ξεκινά χρόνια πίσω. In a galaxy far far away. Στο Βοχαϊκό δηλαδή. Όταν γνωρίσαμε τον Πέτρο Δημούλια, ως το στενό συνεργάτη του Γιώργου Μαυρονάσιου στο Εβίβα και ξεκίνησαν κείνες οι μυθικές Παρασκευές μετά το γραφείο, όταν φεύγαμε προς την Κορινθία με μόνο στόχο το γνωστό τραπέζι μας στο μαγαζί. Εμείς τρώγαμε μέχρι να τελειώσουν τα παιδιά τη δουλειά και μετά ερχόταν ο Γιώργος, η Ελένη και ο Πέτρος και καθόμασταν όλοι μαζί, κάνοντας σχέδια. Και όσο εμείς καταστρώναμε το απόλυτο ταξίδι στη Βουργουνδία, ο Πέτρος έστηνε στο μυαλό του -και μετά επί χάρτου- το πρώτο του κρασί. Η σχέση μας ήταν λίγο καρμική. Συναντηθήκαμε συγκυριακά στο χώρο εργασίας του αλλά μεγαλώσαμε μαζί, μακριά και πολύ κοντά συγχρόνως, τα τελευταία χρόνια και καταλήξαμε να παίζουμε σφαλιάρες για το επόμενό του βήμα. Για εκείνον όμως είχε έρθει η κατάλληλη στιγμή. Ήμασταν και είμαστε δίπλα του every step of the way, όπως λένε και στη Νεμέα.
Γιατί, για να πιάσουμε το νήμα από την αρχή, πρέπει να πάμε στην Πελοπόννησο, τη μάνα του αγιωργίτικου και τον κόρφο της, τη Νεμέα. Στο χωριό που μεγάλωσε ο Πέτρος, στην Τιτάνη. Η οικογένειά του, αμιγώς αγροτική, καλλιεργούσε αμπέλια τόσο βρώσιμα όσο και για οινοποίηση, τα οποία πωλούνταν στα οινοποιεία της περιοχής. Όλα εκτός από τα σταφύλια από το αμπελάκι, που κρατούσε ο παππούς για το δικό του βαρέλι στο σπίτι. Ο Πέτρος από παιδί βρέθηκε στο χωράφι, ήξερε τη γη και τη φροντίδα της. Τη δούλεψε και την πόνεσε τη γη της Νεμέας, χωρίς να ξέρει ακριβώς τι του επιφυλάσσει το μέλλον. Όταν μεγάλωσε πια, εργαζόταν ήδη στην εστίαση, έμπλεξε με κρασιά και κακές παρέες (γκουχ γκουχ) και γεννήθηκε η τρελή ιδέα του δικού του κρασιού. Ένα αγιωργίτικο διαφορετικό, όπως το φαντάστηκε, το δικό του αγιωργίτικο.
Αυτό δε γίνεται από τη μία μέρα στην άλλη. Θέλει κόπο, θέλει χρήματα, θέλει το κατάλληλο αμπέλι. Όμως αυτό το τελευταίο υπήρχε και ο Πέτρος το ήξερε. Ήταν δικό του. Εξάλλου είχε φυτέψει αυτά τα κλήματα με τα ίδια του τα χέρια. Το κτήμα αυτό το φρόντισε ο ίδιος, το κανάκεψε, παράλληλα με τα εξαντλητικά ωράρια της δουλειάς. Το έφερε εκεί που ήθελε. Τότε βρέθηκε και ο κατάλληλος σύμμαχος, στο πρόσωπο του οινολόγου Ηλία Ρουσάκη. Μαζί δούλεψαν σκληρά και πέρσι τον Αύγουστο τρύγησε, με αγωνία λόγω του καιρού, για πρώτη φορά και με το φόβο να γιγαντώνεται για την έκβαση αυτής της τιτάνιας (see what I did there) για τον ίδιο προσπάθειας. Ο επόμενος χρόνος κύλησε αβίαστα/αβάδιστα/ανέφελα. Ας γελάσουμε. Ούτε καν. Συνεχές τρέξιμο, γραφίστες, δημόσιο, προβλήματα που έπρεπε να λυθούν. Στο επίκεντρο όμως το ίδιο το κρασί. Να γίνει το καλύτερο δυνατό, για να αποδώσει και να ξετυλίξει αυτό που ο ίδιος είχε στο ξεροκέφαλό του.
Και το όνομα αυτού, Προσήλιο. Να μας ζήσει. Μη με ρωτήσετε πότε γιορτάζει. Των 40 παρθένων θα έλεγα αλλά είναι της μοντέρνας σχολής. Το Προσήλιο είναι ένα μοντέρνο αγιωργίτικο. Στάθηκε στο βαρέλι τόσο όσο, για λίγους μήνες δηλαδή και στη συνέχεια μπήκε στη δεξαμενή. Το αποτέλεσμα είναι ένα φρέσκο κρασί, πορφυρό, φουλ του βύσσινου και του κερασιού, με ανάλαφρη αίσθηση βιολέτας και μια νύξη μελανιού στο κλείσιμο, με ισορροπημένη οξύτητα και ζωηρές χαριτωμένες τανίνες. Δείχνει τα νιάτα του και σε κερδίζει χωρίς καπνικά και σοβαροφάνεια. Ο Πέτρος έδειξε απόλυτη αφοσίωση στην πατρική του γη, την αγάπησε και έδειξε πίστη στη δυναμική της. Το αμπέλι ανταποδίδει τους κόπους.
Ήδη ετοιμάζεται η δεύτερη χρονιά. Τρυγημένη με μεγαλύτερη ηρεμία και με τον ίδιο τον Πέτρο να λαμποκοπά καθώς μιλά για το κρασί του. Ο Πέτρος Δημούλιας είναι το Προσήλιο και το Προσήλιο είναι ο Πέτρος Δημούλιας. Είναι το πρώτο του οινικό παιδί και το καμαρώνει. Θέλει να μεγαλώσει και να ωριμάσει. Θέλει κάθε χρόνο να είναι καλύτερο. Εμείς του έχουμε εμπιστοσύνη. Όταν έχεις ονειρευτεί το μέλλον με τόση λεπτομέρεια, είναι όμορφο να βλέπεις το πρώτο σου κρασί στη φιάλη. Ή ακόμα καλύτερα στο ποτήρι.
Leave a comment